سلام
جلسه هفتگي
سه شنبه، اول آبان ماه
منزل آقاي رهامي
ساعت 7 تا 9
سخنران آقای وحید جلالی
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سلام
جلسه هفتگي
سه شنبه، اول آبان ماه
منزل آقاي رهامي
ساعت 7 تا 9
سخنران آقای وحید جلالی
سلام
سال نو (البته کمی دیر!) مبارک
به نعمت بعضی دوستانِ پایه چند ماهی است که جلسه هفتگی ها برگزار میشه. البته اگه دوباره بعضی ها ابتکار نزنن و تعطیلش نکنن! 
بازه ی زمانیش هم فعلاْ سه هفته یکباره!
مثلاْ این دفعه :
جلسه هفتگي
چهارشنبه، 29 فروردين ماه
چهارشنبه (دوباره نوشتم تا ديگه سوء تفاهم نشه)
منزل آقاي رهامي
ساعت 6:30 الي 8:30
Jalase haftegi
chahar shanbe, 29e Farvardin
manzele Aghaye Rahami
Saat e 6:30 - 8:30
خدا را شکر، گوش شيطون کر، ماشالا هزار ماشالا، چند وقتيه جلسه هفتگي هامون برقراره! اگه دوباره [...] .
محسن قراخانلو دفعه ي قبل گفته بود سه شنبه 17اُم جلسه هفتگيه. ولي سه شنبه 16اُم بود و البته هيچ کسي هم فکر نکرده بود که جلسه ممکنه 17اُم باشه.
قرار شده هم فعلاً سه شنبه ي اول هر ماه جلسه هفتگي باشه. پس نتيجه مي گيريم که ايشالا سه شنبه هفتم آذر جلسه هفتگيه ... منتظريم.
سلام. برای اينکه کار شروع بشه اولين خاطره رو من می نويسم. اگر اشتباه نکنم بايد برگردم به حدود ۱۱ سال پيش.
بعد از رد شدن از مراحل مختلف امتحان ورودی و مصاحبه (هفت خان!) و ثبت نام، مدرسه برای اينکه ورودی های جديد رو با همديگر و با مدرسه آشنا بکنه کلاسهايی رو از يک ماه قبل از شروع رسمی مدرسه برای بچه ها می گذاشت. من هم توی اين کلاسها شرکت کردم و علاوه بر ۶ نفری که از دبستان با هم دوست بوديم رفقای جديدی پيدا کرده بودم. يکی اين رفقا عليرضا بود.
روز اول مهر زنگ اول و قبل از آمدن معلم سر کلاس نشسته بوديم. بنا بر رويه ای که خب نمی شه سر کلاس آروم نشست بچه با هم صحبت و گاهی شوخی می کردند. من هم درست يادم نيست که دقيق چی کار می کردم که توی همين اوضاع و احوال عليرضا يک پس گردنی جانانه نثار من کرد. من که هم سوزش گردن و هم شيطنتم اجازه صبر نمی داد داخل کلاس دنبالش کردم تا اون رو به سزای عملش برسونم! اين طرف و اون طرف بالاخره کار به جايی رسيد که روی نيمکتهای کلاس داشتيم می دويديم دنبال هم که در طی يک پرش از روی يک نيمکت در رديف وسط کلاس به روی نيکتی در رديف کنار ديوار، نيمکت رديف وسط سُر خورد و من هم معلق در آسمان بالاخره زمين خوردم. مچ دست راستم خورد به قاب پايينی نيمکت روبروی و شکست. دستم يک ماه و نيم توی گچ بود.
خط نسبتا خوب فعليم رو از شوخی اون روز دارم. مدرسه از همون کلاس اول راهنمايی به ما تمرين خط می داد. من هم مثل يک کلاس اول دبستانی که تازه نوشتن ياد می گيره با دست داخل گچم تمرين ها رو انجام می دادم...
سلام. خب ۳ ساله که اينجا چيزی ننوشتيم. يعنی ۳ ساله که از هم خبر نداريم؟ چرا بالاخره کما بيش خبر داريم. ولی شايد ديگه از اون خبرهايی که قديم بوده نيست. نمی دونم قرار بود يکی همت بکنه و جلسات دوره ای رو ماهيانه راه بندازه. البته من که نيستم که بيام. ولی مثل اينکه هنوز خبری نيست. اصلا مگه قبلا خبری بوده؟ بوده خب حتما بوده. دوباره اينجا رو راه انداختم که بنويسيم چه خبر بوده. از اول راهنمايی. درب وبلاگ هم به روی همه ی بچه های دوره بازه تا توش از خاطراتشون بنويسن. يعنی برای همين کار گرد و خاکش رو گرفتم. تعارف هم که معلومه نمی کنم. چون اگر قرار باشه فقط من بنويسم که برای خودم توی وبلاگم می نويسم. پس بسم الله!
راستی اگر از عکسهای قديمی که روی کامپيوترتون داريد برای من بفرستيد که ديگه خيلی عاليه! فعلا اين رو گوش کنيد:
